Hstoria Lądka Zdrój
Z 1241 r. pochodzi pierwsza wiadomość o istnieniu na terenie dzisiejszego Lądka Zdroju źródła wody leczniczej, zwanego później źródłem św. Jerzego. Przypuszczalnie działały tu wówczas pierwsze urządzenia kąpielowe, zniszczone wkrótce przez Tatarów. Miasteczko uznawane jest więc za najstarsze uzdrowisko w Polsce.
Prawa miejskie otrzymało między 1253-78 r. Od XIV w. znajdowało się pod zwierzchnictwem Czech. W tym okresie, a dokładnie w 1498 r. astronom i medyk Konrad z Bergu przeprowadził naukową analizę chemiczną miejscowych wód mineralnych. W 1526 r. Lądek znalazł się w państwie Habsburgów, od 1742 r. w państwie pruskim, od 1945 r. w granicach Polski.
W szerokim świecie karierę uzdrowiska zaczął robić w XIX w. W 1800 r. gruntownie przebudowano powstały pod koniec poprzedniego stulecia dom zdrojowy. Wystawiano kolejne wille gotowe na przyjęcie kuracjuszy, w tym licznie przybywających z Polski. Będący dziś wizytówką Lądka Zdroju Zakład Przyrodoleczniczy „Wojciech” uzyskał swój obecny, wykwintny wygląd. W 1904 r. doktor Johann Plesch odkrył radioaktywność tutejszych wód. Okoliczność ta wpłynęła na zasadniczą zmianę metod leczenia i zaleceń kuracyjnych.
Podczas dwu światowych wojen miasteczko nie doznało zniszczeń, a w międzywojniu, z uwagi na organizację Letniej Olimpiady w Berlinie, przeżywało nawet boom budowlany. Po 1918 r. nastąpił krótki okres stagnacji spowodowany spadkiem liczby kuracjuszy - zwłaszcza z Polski. Szybko jednak odzyskało dawny blask przyciągając w swe progi nie tylko niemieckich inwalidów wojennych, ale także gości z Azji, Ameryki Północnej, Afryki.
Po zakończeniu II wojny światowej, w Lądku Zdroju nastąpiła całkowita wymiana ludności z niemieckiej na polską, pochodzącą przede wszystkim zza Bugu i centralnej Polski. W 1997 r. miejscowość została laureatem Dolnośląskiego Klucza Sukcesu za 1996 r. w kategorii najbardziej gospodarnej gminy wiejsko-miejskiej.
