Lądek - Zdrój

„A góry niech będą krągłe, lesiste, z łatami kolorowych łąk. Zacisze przecinających je dolinek niech rozwesela chichot wartkich strumieni. Wiatry niech będą łagodne i ożywcze, słońce zagląda często i hojnie. Ziemia niech będzie lekką wszystkim, którzy tu zabłądzą, a bogactwo swych głębin ujawnia źródłami leczniczej wody” – mógłby dumać Stwórca, kiedy uczynił sobie miejsce, gdzie w XIII w. ukształtowała się mała osada, jaka z biegiem czasu przekształciła się w uzdrowiskowe miasteczko Lądek Zdrój. Jakżeby inaczej? W dookolnym krajobrazie wszystko zdaje się przecież mówić: „Chodź! Podziwiaj! Zostań! Nie pożałujesz!”.

Lądek Zdój leży na wysokości 430-510 n.p.m., wtulony w Góry Złote, w miejscu gdzie płynąca z południa Biała Lądecka figlarnie skręca na zachód. Przyglądają mu się z wysoka Góra Trojak (766), Modzel (694), Radoszka (565), Kierzna (564) oraz wiele innych, wyrastających z każdej jego strony wzniesień w Górach Złotych czy Krowiarkach – paśmie górskim, oddzielonym od Gór Złotych doliną Białej Lądeckiej.

Panuje tu klimat bodźcowy, działający pobudzająco na wegetatywne funkcje życiowe, poprawiający ogólne samopoczucie. Razem z występującymi tu cieplicami radonowo-fluorkowo-siarczanowymi (ich temperatura waha się od 17 do 44˚) pomaga m.in. w leczeniu alergii, chorób skóry, narządów ruchu i chorób kobiecych.

Miejscowość podzielona jest na wyraźne części: miejską z charakterystyczną, kamieniczną zabudową i zdrojową, gdzie usytuowane są zakłady przyrodolecznicze, pijalnie wód, sanatoria, ośrodki wczasowe, hotele, pensjonaty, pięknie utrzymane parki i większość tras spacerowych.